De kogel is door de kerk...

Even geleden intussen... Het waren enkele drukke weken waarbij ik me vaker en vaker de vraag stelde wat ik nu in godsnaam aan het doen was... Studeren, mijn huishouden, aandacht aan de kindjes en man... alles leed onder een grote chaos in mijn hoofd... dat komt wel vaker voor, maar nu was het toch wel de moeite...
Toen dochterlief een drietal weken geleden ziek was en vroeg om met haar naar een film te kijken, zei ik dat dat niet ging want mama moest studeren... Toen ik haar 's avonds in bed stak, zei ze dat ze het niet leuk vond dat ik juf wil worden, want ik moet altijd studeren en heb nooit tijd voor haar! Zelfs niet wanneer ze ziek is!! Ik durf je zweren... een messteek recht in mijn hart! 
Op zo'n moment sta je er even bij stil... en ook al had ze al wel vaker zo'n opmerkingen gemaakt, deze keer deed het echt pijn... deels omdat ik ook merkte dat ik te veel hooi op mijn vork aan het nemen was...
En toen kwam de beslissing... Na enkele gesprekken met manlief, wat gereken en getel kwamen we tot de conclusie dat als ik snel wil afstuderen, er meer tijd nodig is om ook effectief te studeren... maar dat wil ik niet ten koste van mijn gezin en dus... De kogel is door de kerk... Vanaf 1 januari neem ik voor 18 maand loopbaanonderbreking en ga ik fulltime studeren! Ik kan iedere dag leren wanneer de kindjes naar school zijn, en ik heb tijd om samen leuke dingen te doen wanneer ze thuis zijn... Heerlijk toch!? Het is vooral NU dat ik dit moet doen! Binnen 5 jaar vinden ze het waarschijnlijk helemaal niet leuk dat ik elke dag thuis ben, maar nu wel! Ik hoop stiekem binnen 18 maand afgestudeerd te zijn, al vrees ik dat dat onhaalbaar is... Maar ik ga alles op alles zetten, mij 100 % te geven! Ik kijk er naar uit...

Feestje

We leggen de schoolboeken even opzij...
Mijn lieve Sander werd eind oktober 7 jaar! Al 7 jaar is ben ik er zo apetrots op! Drie weken te vroeg geboren, vanaf het eerste moment een echte knuffelbaby... Eerst verlegen, liet zich makkelijk doen... tot nu, een grote jongen van 7 jaar die zijn mannetje staat, ons al eens van antwoord dient, maar toch nog steeds met een klein hartje... 't Is zo'n schatje! Alleen daarvoor al, vond ik dat ik zijn verjaardagsfeestje met de vriendjes niet zomaar mocht laten passeren als een speelnamiddag (lees een; alles wordt uitgehaald en overhoop gegooid namiddag)  ;)

Hij zit momenteel in een superhelden fase, dus koos ik dat als thema. In totaal waren we met 8, we begonnen het feestje met het voorlezen van een brief van Meester Superslecht die de superkrachtdrank van de superhelden had gestolen en binnen een uur zou laten ontploffen. Wij, de superhelden moesten de bom zoeken en onschadelijk maken, of de drank zou verloren gaan en de superhelden zouden niet langer super zijn! 


Het was super om te zien hoe iedereen mee ging in het verhaal! Eerst versierden we onze superheldencapes die ik maakte van een t-shirt (heel makkelijk) Met textielstiften konden ze hun eigen cape versieren. Nadien trokken we het veld in... op verschillende plaatsen hing een ballon met een nummer die bij een omslag met opdracht hoorde... Zo moesten ze  "Superslecht mag ik overvaren' spelen, samen 4 minuten lang touwtje springen (het touw moest in beweging blijven, kon de ene niet meer moesten ze het doorgeven aan de andere), een touw geblinddoekt volgen, met woorden een zin maken en om ter snelst twee per twee een nagel in een houten balk slaan. We eindigden in onze tuin waar staven dynamiet lagen met op elke staaf een rekensom. Die moesten ze uitrekenen en de som die als uitkomst de leeftijd van de jarige had, moesten ze ontmantelen door de gekleurde draad door te knippen! Iedereen deed heel hard zijn best en jawel hoor, het lukte binnen de tijd! Nadien was er nog tijd voor pannenkoeken om het te vieren en kregen ze toch nog de kans om een half uurtje alles uit de kast te halen (letterlijk dan :)
Het was een geslaagd feestje! Sander was in de wolken en aan de reacties of facebook te lezen vond iedereen het heel plezant! 

 Voila, moe maar voldaan kunnen we verder blokken...

Boekenbeurs

Naar jaarlijkse gewoonte gaan mijn, mama, mijn zussen en ik naar de boekenbeurs in Antwerpen. Ieder jaar opnieuw iets om naar uit te kijken! Intussen telden we het vierentwintigste jaar op rij!! Jongens mogen niet mee (hebben dat 1 keer toegelaten en toen zag ik meer van de cafetaria dan van de boeken zelf). Dit jaar kon een zus niet mee, maar mijn metekindje van 11 heeft die leegte ruimschoots opgevuld.
Het was weer super... alleen al de geur wanneer je binnenkomt... stapels en stapels boeken! Heerlijk toch?
Ik lees intussen al enkele jaren op mijn e-reader wegens plaatsgebrek... ik kon al die boeken niet blijven stapelen... maar ik blijf steeds rondkijken op zoek naar nieuwe titels om de leeshonger te kunnen stillen. En sinds mijn zoontje zelf kan lezen, en dit ook wel graag doet, vind ik het al even heerlijk om voor hem mee te kijken! Hij was laaiend enthousiast met zijn nieuwe boek 'de boomhut met 13 verdiepen' en een nieuw boek van mijn favoriete schrijver aller tijden: Marc De Bel! Die zelf ook aanwezig was en ik denk ook voor de 24 ste keer op rij zijn krabbel in een net gekocht boek van mij zette... ieder jaar opnieuw... ik kan hem niet passeren zonder een boek, laat staan een bijpassende handtekening :)
Voor onze jongste werd het moeilijker... Haar leeshonger is groot, maar ze leert het pas volgend jaar! En ik ben er zeker van, dat eens ze het kan, de prentenboeken niet langer zullen bovengehaald worden! Zo nieuwsgierig dat ze is, zo enthousiast om te leren lezen! Gelukkig kon ik wel enkele boeken kopen voor nu met de boodschap: hopelijk kan ik ze later zelf in mijn klasje nog gebruiken :)
En volgend jaar, neem ik haar gewoon ook mee op onze meidenuitstap!!

De kop is er af!

Yes, het eerste examen heeft plaatsgevonden, al heb ik het wel een weekje moeten verzetten omdat ik er niet kwam met mijn tijd... of omdat ik die tijd gewoon niet juist heb benut...dat zal het eerder geweest zijn :)
Het werd dus het eerste examen van op afstand... heel raar eigenlijk... Je webcam staat op, je microfoon staat op... alles wat je doet wordt opgenomen, dus ook mijn gevloek en gezucht tijdens het eerste kwartier toen ik het examen niet vond :) en mijn gevloek zoals: 'wat een kakvragen zijn dat hier? Dat weet ik niet...' Dat waren dingen waar ik op het moment zelf niet over nadacht, maar die me pas nadien binnenvielen :)
Wat betreft mijn 'examengewoontes' heb ik het toch wat aangehouden... een half uur voor het examen begon heb ik The Foo Fighters loeihard opgezet en op mijn kladpapier schreef ik met de balpen van mijn papa. En ja hoor, het heeft opnieuw geluk gebracht... gisteren de verlossende mail gekregen, ik ben geslaagd voor dit examen!! Hoera!
Ben vooral blij omdat het mijn eerste examen is en dat geeft doch direct moed voor de volgende 5 die ik nog moet doen! Ben er intussen al weer vollenbak ingevlogen en hoop van binnen een drietal weken examen nr 2 even goed af te leggen! De goesting is terug! Hopelijk blijft ze nog efkes hangen :)

Onder druk...

Et voila, eerste examen staat ingeschreven op 14 oktober... Doe ik het zo niet, dan komt het er niet van... ik moet precies druk voelen voor ik echt in gang schiet... en dan nog...
Deze week een hele week alleen thuis. Manlief naar Nederland voor een opleiding... het ideale moment om ik eens een week vollenbak alles te geven... dacht ik... Niets is minder waar... Tegen dat de kids slapen en ik naar beneden kom is het minstens 20u, dan de bokes voor de dag nadien maken,  beetje opruimen, misschien gauw nog wat afwassen... rond 21u kan ik achter mijn bureau kruipen, maar eerlijk... dan ben ik moe... zo moe dat ik liever nog even tv kijk om er van te profiteren en om 22u in bed te kruipen (nu manlief eens niet thuis is, doe ik dat gezwind zonder nog een extra aflevering op netflix van uit bed te bekijken) En deugd dat dat doet! Ik zal volgende week dus meer dan een tandje moeten bijsteken, wil ik met een goed gevoel aan examen nr 1 beginnen... Voor de eerste keer trouwens via afstand! Ben eens benieuwd! webcam aan op laptop, webcam aan op gsm, die achter mij moet staan om mij en de ruimte rond mij int oog te houden... ik hoop dat het lukt... en dat ik mijn 'examengewoontes' niet ga missen: deze houden in: naar de E40 tot in Gent in mijn hoofd nog enkele cursusdelen herhalen, opsommen wat ik nog weet enzo, eens richting Kortrijk de CD van The Foo Fighters loeihard zetten en meebrullen om het hoofd leeg te maken en elke keer opnieuw mijn examen maken met de balpen die ik enkele jaren geleden kreeg van mijn papa ;) Ik denk echt dat dat geluk brengt... zal hem nu bij me leggen om op mijn kladpapier te schrijven... en hopen dat het zo ook werkt... afwachten...

organiseren enzo...

Wat zei ik ook alweer...ik kijk uit naar het studeren? Ik zie het helemaal zitten?
Intussen een week verder en mijn motivatie is alweer ferm gezakt...
Ik moet precies mijn draai nog vinden... Voor ik op een vrije dag kan starten, moet ik eerst de ontbijtspullen opruimen, vaatwas leeg maken, vullen, beetje opruimen... Een mens is al gauw een uur verder... Tussendoor was insteken en uithalen, een boodschap doen,... Het huishouden dus zoals ze zeggen. En manlief doet zoveel hij kan, maar het is natuurlijk logisch dat ik, die een hele dag thuis is, niet de ontbijttafel ga laten staan tot hij van zijn werk thuiskomt... Het is dus weer wat zoeken en aftasten... Ga ik 's avonds studeren? Ga ik strijken of laat ik alles eens gewoon liggen en kruip ik bij manlief de zetel in voor 5 afleveringen thuis :) Niet evident...
Gevolg: een uitpuilende wasmand met ongestreken kleren, waar manlief 's morgens iets uitvist en snel strijkt, wil hij niet in zijn blootje de straat op moeten...
Al weer verschillende dagen 'ongezonde, snelle' kost, aangezien ik niet veel tijd (lees: na een dag studeren geen zin) heb om te koken...
Ik hoop dat alles snel in zijn plooi valt... en intussen spartelen we verder... (en het schooljaar is nog maar net begonnen...

Weer van voor af aan...

En het academiejaar is alweer gestart...

De tafel ligt weer vol mappen, boordevol vers geprinte cursussen , onbeschreven papier zonder kreukje of ezelsoor... maar lang gaat dat niet duren hoor...
Dit jaar eens alles op alles gezet en ipv de 'veilige' 30 studiepunten per jaar, deze keer 46!! Drie stagemomenten en een heleboel vakken... Het gekke is, ik zie het helemaal zitten! Na dit jaar zal ik over de helft zitten! Het leek nochtans pas gisteren dat ik me met knikkende knieën inschreef voor dit avontuur.

De vakantie is voorbij gevlogen, ik heb dit jaar echt kunnen genieten van mijn verlof. Door het halftijds werken was ik vaak thuis met de kindjes en dat was echt heel leuk! Ik had voor een keer, naar het einde van de grote vakantie, niet het gevoel: "hoera, bijna school, de vakantie heeft lang genoeg geduurd!" Integendeel! Daaraan merk ik dat ze groot worden! 5 en bijna 7 jaar... Laatste jaar een kleuter in huis... Het zal een speciaal jaar worden!

Hopelijk werken ze nu gedurende de rest van het schooljaar goed mee en laten ze me de tijd om er helemaal voor te gaan... Mijn planning is gemaakt, manlief is gewaarschuwd en staat ook weer zoveel mogelijk klaar om alles op te vangen wat ik in de lucht gooi wegens gebrek aan tijd...

Let the games begin :)

alweer een jaar voorbij...

En ja hoor... De uitslag is binnen, ook dit jaar geslaagd! Hoera! Naar dat bericht heb ik een heel jaar uitgekeken! Het kon niet snel genoeg juni zijn, het moment waarop alle taken en examens moesten afgerond zijn... En nu is het zover... De schoolboeken zijn ver weg opgeborgen, we kunne opnieuw de kleur van de tafel zien ipv boeken en papieren overal, de stress is volledig verdwenen...
Zo naar uitgekeken en toch... heel raar, maar ik heb sindsdien al bijna iedere dag achter mijn laptop gezeten om te kijken welke vakken ik volgend jaar zou gaan doen, hoe ik ze kan plannen, of ik examens of taken moet maken... Als ik niet beter wist, ik zou durven zeggen dat ik het mis... mijn schoolwerk... Mijn bezigheid ook...

Sinds januari werk ik deeltijds en had ik ieder vrij moment nodig om te studeren... Nu valt dat weg, de kindjes zijn nog een hele maand naar school geweest en dus had ik tijd... te veel tijd... Heel raar...De kindjes naar school brengen, thuiskomen en mezelf afvragen wat ik nu kan doen... Er zijn kasten uitgemest, ik ben gaan winkelen met mijn mama, alle vrije momenten zitten vol, want niks doen, daar heb ik moeite mee... Zeker op momenten dat anderen werken... Hoewel ik van lezen hou en ik me zo graag zou willen neerzetten met een goed boek (ik heb ze een heel jaar opgespaard) maar ik kan het niet... Ze blijven liggen en het zal iets voor op vakantie worden denk ik...

Morgen de laatste schooldag en dan hoef ik niet meer na te denken, dan zijn mijn twee pateekes gewoon bij mij op de dagen dat ik niet werk... Ik ga weten wat te doen!

Deadline

En toen was die deadline er...

Hoeveel keer zou ik dit jaar niet gezegd hebben: 'was het al maar 1 juni, dan was ik er vanaf!!'
En nu is het zover... De taken zijn binnen, de examens werden allemaal afgelegd... nu kan ik enkel nog afwachten... afwachten tot  28 juni... en dan hopelijk 3 maand 'verlof'...

Bijna twee weken geleden legde ik mijn laatste examen af. En in de plaats van dan onmiddellijk verder te doen, vond ik het nodig om een beetje te niksen... Wetende dat ik nog twee taken verder moest afwerken... Werk ik dan misschien toch beter wanneer de deadline begint te dringen? Wanneer ik stress krijg dat het niet gaat lukken?

Enfin, ik heb het lot getart en heb gisteren, op de laatste dag om 16u nog een filmpje opgenomen, dit verwerkt en doorgestuurd...

 

Maar het is gelukt! Nu nog een maand stress... Bang afwachten... en hopen dat ik ook dit schooljaar zonder kleerscheuren overleeft heb! Oh wat zou dat leuk zijn... Op naar volgend jaar!!

Over die laatste loodjes...

Zucht... Het is genoeg geweest, het lukt niet meer, het kopke zit vol...
Ik moest vandaag beginnen blokken voor mijn laatste examen. En daar waar mijn vorige examens bestonden uit theorie, maar vooral het toepassen ervan, het begrijpen... Gaat het nu echt vooral over vanbuiten blokken... Een hele reeks definities als wat is springen, lopen, huppelen, klimmen...
Als er iets is wat ik nooit goed kon, is het wel vanbuiten blokken... Ik doe het niet graag, zit al snel met mijn hoofd in de wolken, kan me niet goed concentreren... Ik zie het dus helemaal NIET zitten...

Wat mijn taken betreft heb ik ook daar mijn eigen opgelegde deadline niet gehaald... Het prachtige weer heeft daar een stokje voorgestoken... Dus de verteltas filmen moet nog gebeuren, samen met enkele foto's verzamelen voor de muziekhoek... Maar dus nu eerst dat vervloekte examen...
Het nog verder uitstellen is een optie, maar of het zal helpen weet ik niet... waarom zou ik volgende week wel zin hebben om te blokken als ik dat vandaag, bij grijs en nat weer nog niet heb...

Zucht... kan ik ergens een doos goesting en extern geheugen kopen?

AFTELMODUS...

Nog exact een maand... 31 dagen... dan is het D-day... Op 1 juni moeten al mijn taken en al mijn examens in orde zijn... doorgestuurd en afgelegd...
Tot over een kleine maand zag ik dat helemaal niet zitten, maar nu wel... het begint te korten, dat wel, maar het ziet er goed uit! Er zijn nog drie taken waarbij ik telkens nog 'iets' moet doen om het vak te kunnen afronden...
Zo is er voor muziek, het maken van een muziekhoek... De instrumenten uit de hoek zijn al gemaakt, de hoekfiche is geschreven, nu enkel de hoek nog uitzetten (lees: mijn hele living verbouwen en overhoop halen) om een echte muziekhoek te vormen... Het resultaat mag er volgens mij wel zijn:

Mijn dansje (lees vorige post) deed ik vandaag... Neen, daarvan krijgt niemand buiten de docent een filmpje te zien... Manlief moet me helpen met het uploaded ervan, maar zal dit geblinddoekt moeten doen, anders zal ik hem moeten vermoorden ;) ;)

Het laatste is opnieuw voor de camera... Ik heb een verteltas moeten maken rond een bepaald kleuterboek... Mijn allerfavorietste boek: DE GRUFFALO

Deze tas moet ik voorstellen aan de docent, alles wat in de tas zit bespreken en een stukje uit het boekje voorlezen. Aangezien het AFSTANDSstuderen betreft, moet ik dus ook dit wilmen en doorsturen ter beoordeling... Altijd wel spannend, jezelf moeten filmen... ben ik GEEN fan van...
Maar kom, wat moet dat moet...

Ik heb deze week een weekje verlof en deze taken MOETEN afgewerkt zijn! 
Dan heb ik nog een maand om te studeren voor mijn allerlaatste examen... Als alles goed gaat, kan ik na 20 mei ( dag van mijn examen), al bye bye cursussen zeggen... Oh wat zou dat schoon zijn... 

Waarom ook alweer?

Er zijn dagen dat ik vol goeie moed zit... Dat ik zin heb om te studeren, taken te maken, er volledig voor wil gaan...
En dan zijn er momenten waarbij mijn kindjes me, met 1 opmerking, volledig doen twijfelen... Dat ik plots denk: waarom ook alweer? Omdat IK ander werk wil, omdat IK een nieuwe uitdaging wil... En dat ZIJ daar de dupe van zijn...
Toen ik gisteren tegen dochterlief (bijna 5 jaar) zei dat ze volgende week woendag-donderdag en vrijdag geen school hadden, en dat mama en papa ook op donder- en vrijdag thuis zijn, kreeg ik als antwoord: ' Pfoe, maar jij moet toch werken voor school! Jij werkt ALTIJD voor school!'
Mijn hart brak efkes in honderdduizend stukken en ik zou zo alles direct stop gezet hebben... Mag ik zo egoïstisch zijn om tijd op te eisen voor mijn studie? Om regelmatig 'nu even niet, mama is bezig voor school', te zeggen?
Op zo'n momenten ben ik heel blij dat mijn man er is, hij doet me telkens opnieuw nadenken waarom ik het doe: ik ga gelukkiger zijn met ander werk, ga niet langer tegen mijn zin werken, want dat voelen de kindjes ook. Ik ga in de schoolvakanties thuis zijn bij hen, wat super is natuurlijk,
En dan ben ik hem zo dankbaar :) Dankbaar om mij de nodige steun te geven, dankbaar omdat het voor hem ook niet evident is, een studerende vrouw met examenstress, een tafel vol knutselwerkjes, schoolboeken en kleuterboekjes, een vrouw die 's avonds regelmatig achter de laptop kruipt of op zondag vraagt of hij met de kids iets leuks wil doen, zodat ik kan studeren... Het is een krak, die man van mij! Zonder hem zou mij dit nooit lukken! En kids, geduld, er komt een moment waarop je zal denken: 'lap, is ons mama nu weer thuis, kunnen wij nooit in de vakantie is rustig alleen thuis zijn? :)

Dansen

Ik dans graag, heel graag! Of ik het kan, laat ik liever in het midden, maar ik doe het graag!

Behalve... wanneer het voor een taak nodig is en ik dit nog eens moet filmen ook!!
AAAARRGGH... Toen ik de studiewijzer voor het van Beweging bekeek, viel ik bijna achterover: ga naar een dansoptreden kijken (moderne dans genre Anna Theresa Dekeersmaeker), kies een thema, werk dit uit en maak zelf een MODERNE dans! Dit film je en plaats je op youtube (gelukkig in gesloten groep, maar toch) Ik heb deze taak bewust heel lang links laten liggen... uiteindelijk 25 maart (je leest het goed, 3 dagen na de aanslag in Brussel, naar het Theatre National in putteke Brussel gaan kijken naar Drumming Live van bovengenoemde choreografe. Het was heel mooi, zowel van geluid als van dans! Maar dan... Dan moet je dus zelf iets in elkaar boksen...
Het doel ervan ontgaat mij volledig... Hadden ze nu gezegd: hier is een K3 liedje, maak een dansje voor het schoolfeest, had ik dat met veel plezier gedaan! Maar dit... Zucht...
Heb al meerdere malen op de grond gezet, beetje gerold enzo (dat waren de punten die me opvielen tijdens het stuk/ blote voeten, losse haren, veel op de grond, over de grond rollen, en naar je handen kijken als je ze beweegt :) Maar ik voel me O ZO BELACHELIJK! Ik eindig ook steevast in een yogapose! En het moet minstens 3 minuten duren... enig idee hoe lang dat is? Geloof mij, het is lang! Heel lang... Ik zal me over mijn ongemak en schaamte moeten overzetten... gewoon doen... misschien volgende keer eerst wat moed in drinken :)

Bericht aan mezelf...

Ik start deze blog als uitlaatklep voor mezelf. Ik ben dertiger en een beetje, mama van 2 schatten van kindjes, getrouwd, werk deeltijds en studeer voltijds voor kleuterjuf. Hoe ik het allemaal gedaan krijg, is me soms een raadsel, vandaar deze blog. Zo kan ik binnen 3 tot 4 jaar eens terugkijken op de waarschijnlijk drukste jaren van mijn leven.

Na het middelbaar had ik geen flauw idee wat te gaan doen... Ik koos voor de richting maatschappelijk werk, deels uit interesse, deels omdat ik geen idee had wat anders... Onderwijs kwam wel eens ter sprake, maar na de opmerking van mijn mama: ge zijt altijd tegen uw zin naar school gegaan en nu zou je plots in het onderwijs stappen, werd die keuze al weer gauw aan kant gezet...

Na wat voor mij waarschijnlijk het plezierigste jaar ooit uit mijn schoolcarière was, buisde ik voor bijna alle vakken en koos ik bewust voor de werkvloer... Verkoop van kleding, kinderschoenen, babygerief, schoonheidsproducten, ik deed het allemaal. Als schoonheidsspecialiste ging ik ook voor werken in een sauna, als zelfstandige in bijberoep, in een dieetcenter... Ik deed dus veel, maar het was nooit van lange duur...
Toen ik meedeed aan een examen om bij het OCMW te gaan werken als administratief bediende, dacht ik dat mijn zoektocht voorbij was... Vastbenoemd, dicht bij huis, fijne collega's,... wat wil een mens nog meer?

Na bijna 4 jaar had ik het gehad, stilzitten aan een bureau: niks voor mij...
De bedenking: ik word 30 jaar, wat wil ik nu met mijn leven aanvangen? Het is nu of nooit, zorgde ervoor dat ik ging rond surfen... en zo kwam ik bij de Vives Hogeschool terecht, waar je via afstandsonderwijs een bachelor diploma kan halen. Je hoeft niet naar school, enkel om examens af te leggen en stages te doen uiteraard. Ik heb niet lang getwijfeld en schreef me vorig jaar in. 

Met de hulp van mijn fantastische man, ben ik het eerste jaar vlot door geraakt (toen werkte ik nog 4/5) Op drukke momenten nam hij de kindjes mee op stap en had ik plaats en ruimte om te studeren en tientallen taken te maken. Maar aan het tempo dat ik begonnen was (30 studiepunten per jaar) zou ik er 6 jaar over doen! In eerste instantie zag ik dat wel zitten, maar dit jaar dacht ik op het werk meer en meer: wat zit ik hier te doen terwijl ik thuis nog zoveel schoolwerk heb? Tot manlief, weer even fantastisch als altijd, voorstelde deeltijds te gaan werken. Hij was net van job veranderd en moest veel meer werken, ik zou meer tijd hebben voor de kindjes, ze op tijd van school kunnen halen op de dagen dat ik niet moest werken, en daarbij meer tijd hebben om te studeren... En zo... sinds januari werk ik deeltijds. Het jaar zit er bijna op, ik heb nog 2 examens te gaan en nog enkele taken af te werken en dan hopelijk... weer 3 maand vakantie... ik kijk er naar uit...