Waarom ook alweer?

Er zijn dagen dat ik vol goeie moed zit... Dat ik zin heb om te studeren, taken te maken, er volledig voor wil gaan...
En dan zijn er momenten waarbij mijn kindjes me, met 1 opmerking, volledig doen twijfelen... Dat ik plots denk: waarom ook alweer? Omdat IK ander werk wil, omdat IK een nieuwe uitdaging wil... En dat ZIJ daar de dupe van zijn...
Toen ik gisteren tegen dochterlief (bijna 5 jaar) zei dat ze volgende week woendag-donderdag en vrijdag geen school hadden, en dat mama en papa ook op donder- en vrijdag thuis zijn, kreeg ik als antwoord: ' Pfoe, maar jij moet toch werken voor school! Jij werkt ALTIJD voor school!'
Mijn hart brak efkes in honderdduizend stukken en ik zou zo alles direct stop gezet hebben... Mag ik zo egoïstisch zijn om tijd op te eisen voor mijn studie? Om regelmatig 'nu even niet, mama is bezig voor school', te zeggen?
Op zo'n momenten ben ik heel blij dat mijn man er is, hij doet me telkens opnieuw nadenken waarom ik het doe: ik ga gelukkiger zijn met ander werk, ga niet langer tegen mijn zin werken, want dat voelen de kindjes ook. Ik ga in de schoolvakanties thuis zijn bij hen, wat super is natuurlijk,
En dan ben ik hem zo dankbaar :) Dankbaar om mij de nodige steun te geven, dankbaar omdat het voor hem ook niet evident is, een studerende vrouw met examenstress, een tafel vol knutselwerkjes, schoolboeken en kleuterboekjes, een vrouw die 's avonds regelmatig achter de laptop kruipt of op zondag vraagt of hij met de kids iets leuks wil doen, zodat ik kan studeren... Het is een krak, die man van mij! Zonder hem zou mij dit nooit lukken! En kids, geduld, er komt een moment waarop je zal denken: 'lap, is ons mama nu weer thuis, kunnen wij nooit in de vakantie is rustig alleen thuis zijn? :)

Dansen

Ik dans graag, heel graag! Of ik het kan, laat ik liever in het midden, maar ik doe het graag!

Behalve... wanneer het voor een taak nodig is en ik dit nog eens moet filmen ook!!
AAAARRGGH... Toen ik de studiewijzer voor het van Beweging bekeek, viel ik bijna achterover: ga naar een dansoptreden kijken (moderne dans genre Anna Theresa Dekeersmaeker), kies een thema, werk dit uit en maak zelf een MODERNE dans! Dit film je en plaats je op youtube (gelukkig in gesloten groep, maar toch) Ik heb deze taak bewust heel lang links laten liggen... uiteindelijk 25 maart (je leest het goed, 3 dagen na de aanslag in Brussel, naar het Theatre National in putteke Brussel gaan kijken naar Drumming Live van bovengenoemde choreografe. Het was heel mooi, zowel van geluid als van dans! Maar dan... Dan moet je dus zelf iets in elkaar boksen...
Het doel ervan ontgaat mij volledig... Hadden ze nu gezegd: hier is een K3 liedje, maak een dansje voor het schoolfeest, had ik dat met veel plezier gedaan! Maar dit... Zucht...
Heb al meerdere malen op de grond gezet, beetje gerold enzo (dat waren de punten die me opvielen tijdens het stuk/ blote voeten, losse haren, veel op de grond, over de grond rollen, en naar je handen kijken als je ze beweegt :) Maar ik voel me O ZO BELACHELIJK! Ik eindig ook steevast in een yogapose! En het moet minstens 3 minuten duren... enig idee hoe lang dat is? Geloof mij, het is lang! Heel lang... Ik zal me over mijn ongemak en schaamte moeten overzetten... gewoon doen... misschien volgende keer eerst wat moed in drinken :)

Bericht aan mezelf...

Ik start deze blog als uitlaatklep voor mezelf. Ik ben dertiger en een beetje, mama van 2 schatten van kindjes, getrouwd, werk deeltijds en studeer voltijds voor kleuterjuf. Hoe ik het allemaal gedaan krijg, is me soms een raadsel, vandaar deze blog. Zo kan ik binnen 3 tot 4 jaar eens terugkijken op de waarschijnlijk drukste jaren van mijn leven.

Na het middelbaar had ik geen flauw idee wat te gaan doen... Ik koos voor de richting maatschappelijk werk, deels uit interesse, deels omdat ik geen idee had wat anders... Onderwijs kwam wel eens ter sprake, maar na de opmerking van mijn mama: ge zijt altijd tegen uw zin naar school gegaan en nu zou je plots in het onderwijs stappen, werd die keuze al weer gauw aan kant gezet...

Na wat voor mij waarschijnlijk het plezierigste jaar ooit uit mijn schoolcarière was, buisde ik voor bijna alle vakken en koos ik bewust voor de werkvloer... Verkoop van kleding, kinderschoenen, babygerief, schoonheidsproducten, ik deed het allemaal. Als schoonheidsspecialiste ging ik ook voor werken in een sauna, als zelfstandige in bijberoep, in een dieetcenter... Ik deed dus veel, maar het was nooit van lange duur...
Toen ik meedeed aan een examen om bij het OCMW te gaan werken als administratief bediende, dacht ik dat mijn zoektocht voorbij was... Vastbenoemd, dicht bij huis, fijne collega's,... wat wil een mens nog meer?

Na bijna 4 jaar had ik het gehad, stilzitten aan een bureau: niks voor mij...
De bedenking: ik word 30 jaar, wat wil ik nu met mijn leven aanvangen? Het is nu of nooit, zorgde ervoor dat ik ging rond surfen... en zo kwam ik bij de Vives Hogeschool terecht, waar je via afstandsonderwijs een bachelor diploma kan halen. Je hoeft niet naar school, enkel om examens af te leggen en stages te doen uiteraard. Ik heb niet lang getwijfeld en schreef me vorig jaar in. 

Met de hulp van mijn fantastische man, ben ik het eerste jaar vlot door geraakt (toen werkte ik nog 4/5) Op drukke momenten nam hij de kindjes mee op stap en had ik plaats en ruimte om te studeren en tientallen taken te maken. Maar aan het tempo dat ik begonnen was (30 studiepunten per jaar) zou ik er 6 jaar over doen! In eerste instantie zag ik dat wel zitten, maar dit jaar dacht ik op het werk meer en meer: wat zit ik hier te doen terwijl ik thuis nog zoveel schoolwerk heb? Tot manlief, weer even fantastisch als altijd, voorstelde deeltijds te gaan werken. Hij was net van job veranderd en moest veel meer werken, ik zou meer tijd hebben voor de kindjes, ze op tijd van school kunnen halen op de dagen dat ik niet moest werken, en daarbij meer tijd hebben om te studeren... En zo... sinds januari werk ik deeltijds. Het jaar zit er bijna op, ik heb nog 2 examens te gaan en nog enkele taken af te werken en dan hopelijk... weer 3 maand vakantie... ik kijk er naar uit...