Even geleden intussen... Het waren enkele drukke weken waarbij ik me vaker en vaker de vraag stelde wat ik nu in godsnaam aan het doen was... Studeren, mijn huishouden, aandacht aan de kindjes en man... alles leed onder een grote chaos in mijn hoofd... dat komt wel vaker voor, maar nu was het toch wel de moeite...
Toen dochterlief een drietal weken geleden ziek was en vroeg om met haar naar een film te kijken, zei ik dat dat niet ging want mama moest studeren... Toen ik haar 's avonds in bed stak, zei ze dat ze het niet leuk vond dat ik juf wil worden, want ik moet altijd studeren en heb nooit tijd voor haar! Zelfs niet wanneer ze ziek is!! Ik durf je zweren... een messteek recht in mijn hart!
Op zo'n moment sta je er even bij stil... en ook al had ze al wel vaker zo'n opmerkingen gemaakt, deze keer deed het echt pijn... deels omdat ik ook merkte dat ik te veel hooi op mijn vork aan het nemen was...
En toen kwam de beslissing... Na enkele gesprekken met manlief, wat gereken en getel kwamen we tot de conclusie dat als ik snel wil afstuderen, er meer tijd nodig is om ook effectief te studeren... maar dat wil ik niet ten koste van mijn gezin en dus... De kogel is door de kerk... Vanaf 1 januari neem ik voor 18 maand loopbaanonderbreking en ga ik fulltime studeren! Ik kan iedere dag leren wanneer de kindjes naar school zijn, en ik heb tijd om samen leuke dingen te doen wanneer ze thuis zijn... Heerlijk toch!? Het is vooral NU dat ik dit moet doen! Binnen 5 jaar vinden ze het waarschijnlijk helemaal niet leuk dat ik elke dag thuis ben, maar nu wel! Ik hoop stiekem binnen 18 maand afgestudeerd te zijn, al vrees ik dat dat onhaalbaar is... Maar ik ga alles op alles zetten, mij 100 % te geven! Ik kijk er naar uit...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten