Er zijn dagen dat ik vol goeie moed zit... Dat ik zin heb om te studeren, taken te maken, er volledig voor wil gaan...
En dan zijn er momenten waarbij mijn kindjes me, met 1 opmerking, volledig doen twijfelen... Dat ik plots denk: waarom ook alweer? Omdat IK ander werk wil, omdat IK een nieuwe uitdaging wil... En dat ZIJ daar de dupe van zijn...
Toen ik gisteren tegen dochterlief (bijna 5 jaar) zei dat ze volgende week woendag-donderdag en vrijdag geen school hadden, en dat mama en papa ook op donder- en vrijdag thuis zijn, kreeg ik als antwoord: ' Pfoe, maar jij moet toch werken voor school! Jij werkt ALTIJD voor school!'
Mijn hart brak efkes in honderdduizend stukken en ik zou zo alles direct stop gezet hebben... Mag ik zo egoïstisch zijn om tijd op te eisen voor mijn studie? Om regelmatig 'nu even niet, mama is bezig voor school', te zeggen?
Op zo'n momenten ben ik heel blij dat mijn man er is, hij doet me telkens opnieuw nadenken waarom ik het doe: ik ga gelukkiger zijn met ander werk, ga niet langer tegen mijn zin werken, want dat voelen de kindjes ook. Ik ga in de schoolvakanties thuis zijn bij hen, wat super is natuurlijk,
En dan ben ik hem zo dankbaar :) Dankbaar om mij de nodige steun te geven, dankbaar omdat het voor hem ook niet evident is, een studerende vrouw met examenstress, een tafel vol knutselwerkjes, schoolboeken en kleuterboekjes, een vrouw die 's avonds regelmatig achter de laptop kruipt of op zondag vraagt of hij met de kids iets leuks wil doen, zodat ik kan studeren... Het is een krak, die man van mij! Zonder hem zou mij dit nooit lukken! En kids, geduld, er komt een moment waarop je zal denken: 'lap, is ons mama nu weer thuis, kunnen wij nooit in de vakantie is rustig alleen thuis zijn? :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten